Het recept voor een heerlijke, nachtelijke schrijfsessie.

Benodigdheden:

• Iets waar je makkelijk je schrijfsel kwijt kan. Een pen en papier kan volstaan, maar in onze moderne tijden kan een laptop en een blog makkelijker, vloeiender zijn. Dit is afhankelijk van je voorkeur (en je verlangen naar krampen in je schrijfarm).
  
• De nacht - géén schemer maar echte nacht. TIP: begin 1 à 2 uur nadat iedereen jouw onmiddelijke omgeving als is gaan slapen.
• Een lege, verlaten omgeving. Geen mensen in dezelfde ruimte. De enigste mensen in de buurt mogen slapende buren zijn.
• Géén inspiratie. Dat wil zeggen: je mag geen verhaal voor ogen hebben dat je wil schrijven.
• Een reden tot zelfverachting, melancholie en misantropie.
• Sfeermuziek, aangeraden soorten muziek zijn agressie opwekkende thrash-metal, zielige post-punk en te vrolijke muziek die depressief maakt.
  

Van zodra alles stil is, je alleen bent en de 'juiste' mood begint in te zetten installeer je je op een gemakkelijk plaatsje. Maar niet té makkelijk! Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld rechtop zittend in bed, met je rug tegen de oncomfortabele muur en een dik, veel te warm, deken over je benen. Hou ook alle benodigdheden binnen handbereik, je zal je schrijfplaats niet al te gauw verlaten.
Nu dat dit in orde is, ben je klaar voor de volgende stap. Néén, we gaan nog niet schrijven. Eerst en vooral gaan we aan mentale flagellatie doen. Dit kan bijvoorbeeld, als je je eenzaam voelt of aan liefdesverdriet lijdt, door naar een romantische film te kijken die jouw verlangens nog eens extra naar boven haalt. Probeer dit minstens een halfuur lang te doen.
Maak je nu klaar om te schrijven. Sla je notitieboekje open, open een nieuw document in je tekstverwerker,... Alvorens je jouw stream of consciousness begint neer te schrijven, bedenk je eerst eventjes de trivialiteit van jouw schrijven. Wat je ook gaat schrijven, het gaat slecht zijn, niemand gaat het lezen. Het heeft fundamenteel geen zin. Okay, je bent nu klaar om te schrijven!
Je weet niet wat je moet schrijven? Doet er niet toe, schrijf gewoon iets dat in je opkomt. Maak er een verhaaltje van, schrijf je fantasieën op in de ik-vorm, stel een revolutionair manifest op, schrijf over jouw toekomstbeeld. Of het nu goed of slecht is, of het nu fictie dan wel non-fictie is, serieus of lacherig bedoelt; denk eraan: het doet er niet toe, het is triviaal, remember?
Tekst klaar? Proficiat! Waarschijnlijk schaam je je nu voor jezelf en dat is ook wel terecht. Toon deze tekst aan niemand buiten misschien enkele vertrouwelingen (als het een blog is is het misschien niet zo erg om je schare internetfans jouw werk te laten lezen, they'll love it).
Jouw eerste nachtelijke schrijfsessie zit erop! Je kan nu gaan slapen of zelfs aan een tweede beginnen! Om de werkelijke kracht van dit ritueel te ervaren moet je dit af en toe herhalen. Het beste is op momenten dat je emotioneel kwetsbaar bent.

De muze herondekt

"Als zelfs m'n muze me in de steek laat..." zuchtte ik luidop en ik zakte wat onderuit in het bed. Ik wierp een blik opzij en daar lag ze. Op haar buik. Haar prachtige, naakte lichaam half bedekt door de rode satijnen lakens. Haar lange, zwarte haren lag in honderden golfjes, uitgespreid als een waaier, over het bed. Ik rook de typische geur van haar shampoo die ze altijd gebruikte, waarvan er dezer dagen regelmatig reclame te zien was op tv (daarin zag je hoe een Scandinavische schone haar blonde lokken voornamelijk gebruikte tijdens het headbangen op het podium en ze vertelde hoe ze die shampoo gebruikte om haar trots zo mooi te houden). Ik snoof diep en liet de geur goed doordringen, dat ik ze nooit zou vergeten.
Mijn blik gleed langs haar lichaam, beginnende bij haar uitgestrekte arm die tussen mij en haar hoofdkussen in lag. Roodgelakte nagels. Een bijna perfecte huid, vrij bleek voor de tijd van het jaar, maar zeker niet te. Haar borsten drukten zich stevig in de lakens. De golf van haar onderrug zette zich voort onder de lakens die enkel nog de vage contouren van haar heupen prijsgaven - en al helemaal niks meer van haar dijen. Iets verder piepten twee van de tederste voetjes ooit weer van tussen het stof. Prachtig gewoon. Tussen de haren kon ik haar gezicht ontwaren, dat de onschuld zelve uitstraalde.
Of althans, dat placht zo te zijn. Nu scheen er enkel wanhoop, angst, oprechte verbazing en een zweem van pijn uit te stralen. Haar ogen wijd opengesperd. Haar tong enkele millimeter uit haar halfopen mond en een klein stroompje bloed dat een langzaam groter wordende vlek maakte op de lakens. De dolk zat tussen haar schouderbladen tot op het simpele, vergulden gevest ingeplant.
"Ik moet heel dringend eens een nieuwe methode bedenken," bedacht ik bij mezelf, "anders haalt de sleur, de routine, me wéér in!" Ik gleed onder de gladde lakens, sloot mijn ogen en begon mijn vorige moorden te overlopen. Zeker vier ervan had ik ook met een dolk omgebracht. Hoewel de laatste met een stoot door haar borst was afgehandeld, recht in haar hart en niet in de rug. Dat stelde me een beetje gerust.
Ik had al verschillende manieren gebruikt. Vergiftiging deed me niet zoveel, het was te onrechtstreeks, te langzaam en niet erg smakelijk als ze begon over te geven. Dus na twee pogingen had ik het voor bekeken gehouden. Wurging, dat was me pas goed bevallen! Opwindend! Vooral omdat je het kon introduceren tijdens de immer passionele seks, geen vrouw die daar neen tegen kon zeggen. En het was best wel divers, je kon een riem gebruiken, een strop of mijn persoonlijke favoriet: je eigen blote handen (dan voelde je de hartslag in haar halsslagaders vertragen en uiteindelijk stilvallen). Maar bang als ik was voor de sleur was ik toch moeten overstappen op een nieuwe manier, eens iets met bloed. En dat was dan uiteindelijk de dolk geworden.
Ik kroop uit het grote, kingsize bed en liep naar de barkast. Ik schonk mezelf een glas single malt in en ging achterwaarts op een stoel zitten. Mijn laatste werk bewonderend. Ik zag het niet als kunst, noch als sport. Evenmin als een job. Het was gewoon iets dat ik deed. Een soort van vakantie als het ware. Eén keer om de paar maand deed ik het, niet te vaak. Het mocht geen gewoonte, geen verslaving worden. Ten gepaste tijde mijn pleziertje, meer niet.

***vanaf hier moet de ganse boel herwerkt worden!***
Ik probeerde te bedenken hoe ik mijn volgende moord kon plegen. Dat bleek niet te lukken maar ik had nog wel enige tijd om een definitieve methode uit te werken. Om mijn moord-muze terug te vinden en mijn angst voor dit grijze-muizen bestaan de kop in te drukken. Maar dat waren zorgen voor later besloot ik en ik concentreerde me terug op de geweldige avond die ik net achter de rug had.
Ik liep terug naar het bed en liet me er op neervallen. Ik snoof nog eens diep de geur op. Aah, die shampoo! Ik keek opzij, recht in haar angstige ogen en ik begon de schaterlachen. Ik voelde me bevrijd. Vooral van dan knagende gevoel, die holte van het nihilisme dat mij tot deze daden dwingt. Vanaf nu zouden mijn daden terug betekenis hebben, althans voor enige tijd.
Ik stond op en vrolijk neuriënd gaf ik mijn meisje nog een kus op de wang en pakte m'n koffer in. Omstreeks kwart na vier in de ochtend verliet ik ongezien het Roemeense hotel en keerde ik terug naar huis, uitgerust na een welverdiende vakantie. Gerust in het feit dat ik mijn stempel op de wereld gedrukt had.