Confessiones (deel II)

Ik zou mij echt - écht - zeer dringend eens moeten excuseren tegenover een aantal mensen. Maar dat doe ik niet, niet via het internet. Uit een soort van verwrongen principe, neem ik aan. "Ge moet da in 't echt doen!" IRL. Face-to-face. Op z'n minst via de telefoon, neen? Maar niet gebaseerd op louter tekst, die tegenwoordig zo makkelijk neer te schrijven valt. Via facebook of een blog bijvoorbeeld. En dan nog eens gericht tegen iemand die je onvermeld laat...

Uiteindelijk zal ik mij nooit excuseren tegenover hen. Dat weten we allemaal.


Ha! Een jaar later en zie wat een veranderingen er zijn opgetreden! Virtually none! Ik heb blijkbaar enkel geleerd om met de schuld om te gaan. En net hetgeen wat ik mijzelf een tijd geleden verweet is nu mijn justificatie van de status quo, om erger te voorkomen.